Vriendschap met je ex?
Kun je na je scheiding ook een vriendschappelijke relatie met je ex en dan specifiek met de andere ouder van je kind(eren) hebben. Een interessante vraag, waar, zo bleek al gauw, geen eenduidig antwoord op te geven is. Bovendien zit er achter elk antwoord altijd een verhaal. Voor dit blog sprak ik (Nicole) met Karin en Norma die openhartig hun verhalen met mij deelden.
Perfecte ex
Karin is al ruim 20 jaar gescheiden van de vader van haar kinderen. Het is haar gelukt om altijd een goed contact met hem te behouden. Zeker in het begin waren duidelijke afspraken en een heldere structuur daarvoor nodig. Hun eigen, onderlinge problemen konden ze goed parkeren, waardoor het voor hen mogelijk was om een goed lopend co-ouderschap op te bouwen. Met dat ze elk een nieuwe partner kregen, die ook zelf kinderen hadden, was het flink wennen. Gelukkig zaten beide nieuwe partners in eenzelfde fase van ouder zijn. Karin vertelt dat het vooral het aandacht hebben voor de reactie van hun eigen kinderen en steeds goed naar elkaar uitspreken wat er speelt, bij heeft gedragen aan een soepele overgang naar de nieuwe verhoudingen.
Hun twee kinderen zijn ondertussen al lang het huis uit en starten nu zelf hun eigen gezinnen. Hierdoor zien Karin en de vader van haar kinderen elkaar regelmatig. “We hebben een gedeeld verleden. Het is prettig om de verhalen met elkaar te delen. De nare dingen zakken weg, de fijne herinneringen blijven. Hij is geen vriend van mij, maar zo beschouwd is hij wel een perfecte ex.”
Altijd op mijn hoede
Het verhaal van Norma staat lijnrecht tegenover dat van Karin. Norma noemt haar ex bewust de vader van haar zoon in plaats van ‘ex’. Dat schept voor haar de afstand die ze nodig heeft. Al toen ze zwanger van haar zoon was begon de mishandeling. Zowel fysiek als mentaal. Na een kleine drie jaar lukte het Norma om een eind aan de relatie te maken. Een goede vriend en vriendin speelden bij dit besluit een grote rol. Een tijdlang ging ze nog wel met hem en zijn twee zoons (hij heeft ook een zoon uit een eerdere relatie) op vakantie. Puur ter bescherming van de kinderen. Dit was voor Norma elke keer wel een enorme opgave. De dreiging van mishandeling was er altijd waardoor ze continu op haar hoede was. Dankzij Covid konden deze vakanties niet doorgaan en tot haar grote blijdschap ontdekte ze Vakantie Anders.
Haar zoon heeft lange tijd geen contact met zijn vader gehad. Dat komt nu in kleine stapjes wel weer op gang. Hij is ondertussen oud genoeg en onderhoudt zelf het contact met zijn vader. “Alhoewel ik wel diep van binnen verlang naar een goed contact met de vader van mijn zoon, weet ik dat het uit pure zelfbescherming verstandig is om afstand te houden. Tegelijkertijd ben ik hem heel dankbaar voor het mooie kind dat we samen op de wereld hebben gezet.”
Het is een heel proces
In beide verhalen herken ik delen van hoe het bij mijzelf is gegaan. Ruim 16 jaar geleden besloot ik weg te gaan bij de vader van mijn zoon. Al jaren verliep onze relatie stroef en dacht ik er geregeld aan om er een punt achter te zetten. Het feit dat wij samen een kind hadden weerhield mij echter van die stap. “Een scheiding is niet goed voor een kind” was de overtuiging die mij tegenhield. Je zegt niet zomaar dat je van de vader van je kind(eren) wil scheiden. Dit is echt een heel proces. Net als Norma had ik steun van buitenaf nodig om uiteindelijk de beslissing te nemen. Een relatietherapeut hielp mij om de oh zo verlossende woorden “ik wil van je scheiden” uit te spreken.
De eerste jaren na de scheiding had ik vooral afstand nodig van de vader van mijn zoon. Lastig, omdat er voor zowel lagere als middelbare school flink wat contact nodig was. Dankzij mijn eigen persoonlijke ontwikkeling zag ik in dat niet alleen mijn ex de schuld had aan wat er in ons huwelijk mis was gegaan. Ik had daar een even grote rol in gespeeld. Alhoewel ik dit nooit naar hem heb uitgesproken, was mijn veranderde houding voldoende om het contact te normaliseren. Alhoewel ik nog maar sporadisch contact met hem heb nu mijn zoon al een aantal jaar zijn eigen zaken regelt, kunnen we het prima met elkaar vinden en zijn we het ook meestal helemaal met elkaar eens. Maar bevriend zijn we niet.
Innerlijke kracht
Wat mij opvalt in het gesprek met Karin en Norma is de enorme kracht die beide vrouwen laten zien en die ik zelf ook heb ervaren door mijn scheiding. “Ja”, zegt Norma, “ik voelde mij zowel dapper als krachtig.” Karin beaamt dit en voegt nog toe dat de relatie haar beklemde. “Ik wist dat er meer was. Dit meer heb ik dankzij mijn scheiding voluit kunnen ontwikkelen.” Iets wat Norma en ik alleen maar kunnen beamen.
Nicole Klip
Dit blog vind je ook in het AndersMagazine nr 20.
Download het hier
