In alle rust tussen de paarden

Indrukwekkend, confronterend en zorgvuldig. Dit is slechts een kleine greep uit de bewonderende woorden die telkens vallen als een groep van 4 deelnemers terugkomt op de Drentse camping na een middag met Stefan in de paardenbak. Twee weken lang gaat hij 4 middagen met een groep van 4 deelnemers naar een manege in de buurt. En elke middag komen de deelnemers vol lof terug. Als ik ook zelf een middag met hem en de paarden heb mogen werken, wil ik meer weten over deze inspirerende man.

Uit angst ontstaan

Zijn liefde voor paardencoaching, feitelijk een door paarden geassisteerde coach, ontstond uit zijn angst voor paarden. Omdat hij zijn angst niet over wilde brengen op zijn dochter ging hij naar een herenboerderij bij hem in de buurt waar zijn toenmalige vrouw yogalessen gaf. In kleine stappen ging hij van borstelen naar opzadelen tot zelf rijden. Tot zijn eigen grote verbazing ontspande hij steeds meer en merkte hij op dat de paarden mee zakten in zijn ontspanning. De gesprekken met de herenboerderij-eigenaar, die zichzelf paardenfluisteraar noemde, wakkerden zijn belangstelling nog meer aan waarop Stefan aan een opleiding tot paardencoach begon.

De kudde is de basis

Zo’n 12 jaar geleden, toen Stefan aan zijn opleiding begon, stond het coachen met hulp van paarden in de kinderschoenen. Hij trof het, want hij is opgeleid door de besten in die tijd: Inge Kroesen en Sanna Stelloo. In hun opleiding, 3PK, waren zij ook gericht op het kuddegedrag van de paarden en maakten ze met de leerlingen uitstapjes om oerpaarden en hun gedrag te observeren. Dit uitgangspunt van de vrije wil van paarden is nog steeds de basis van Stefans coachwerk.

Vanuit de vrije wil

Dit uitgangspunt onderscheidt Stefan van veel traditionele paardencoaches. De meeste coaches werken namelijk met steeds 1 paard dat door de coach wordt gekozen en in een aangegeven cirkel met de coachee moet werken. Het is mooi dat het paard wordt gezien in zijn mogelijkheden, maar in deze werkmethode heeft de vrije wil van het paard geen plek. Stefan vond een nieuwe, organische vorm waarin de coachee deel wordt van de kudde. Een fenomeen dat hem nog steeds verbaast, aangezien de mens een jager is en het paard een prooidier. Telkens ziet hij hoe nobel, groots en liefdevol de paarden zijn als ze de jager in hun kudde opnemen en hem onvoorwaardelijk helpen te helen.

Drijfveer?

Als ik hem vraag naar zijn drijfveer glimlacht hij breed. “Nou precies dit, de vrije wil van het paard. Een sjamaanse manier van werken.” Stefan is een observator, net als het paard (volgens de Human Design is Stefan een projector). Als hij vertrouwt op zijn oerinstinct en zijn intuïtie staat hij volledig in zijn kracht. Werkt hij een tijdje niet met de paarden, merkt Stefan dat het contact met zijn intuïtie vervaagt. Daarom zijn deze weken bij VakantieAnders ook goud waard. Hij maakt vlieguren waardoor hij zijn zelfvertrouwen vergroot en hij zijn eigen basis verstevigt. “Toch”, merkt hij op, “is het bij een ander zoveel makkelijker dan bij mijzelf.” Af en aan laat hij zich daarom door een andere paardencoach coachen, waarbij hij het liefst met paarden werkt die hij niet kent. “Weg uit de veilige, bekende omgeving krijg je de helderste inzichten.”

Indianenenergie

Sjamanen en indianen zijn een rode draad in zijn zoektocht naar zijn eigen bron. Hiervoor zet hij niet alleen paarden in, maar heeft hij bijvoorbeeld ook de opleiding De Kleine Tiki gevolgd. Grinnikend vertelt Stefan over een bijzondere ayahuasca ervaring. Met een vriendin had hij een speciale reis naar Mexico geboekt waar hij midden in de bushbush twee ayahuasca ceremonies bijwoonde. Waar anderen hele heftige reacties zoals overgeven en wilde visioenen hadden, was het voor hem een hele mooie, vredige ervaring. Pas later realiseerde hij zich dat de ayahuasca zijn sjamanenhart had geopend. De rustige indianenenergie die hij nu telkens ervaart als hij met de paarden werkt.

VakantieAnders

Net na zijn scheiding vond hij in 2018 VakantieAnders toen hij op zoek was naar een vakantie waarin hij zelf ook een vakantiegevoel ervaart en niet alleen bezig is het voor zijn dochter aangenaam te maken. Een paar jaar later zocht hij VA weer op, dit keer alleen om echt de aandacht volledig aan zichzelf te geven en voor de volle 100% van het aanbod te kunnen genieten. Aan die vakantie heeft hij een waardevolle vriendschap overgehouden met wie hij geregeld op stap en op vakantie gaat. Tijdens een wandeling die vakantie raakte hij in gesprek met Carla die hem vroeg bij het Oud en Nieuw feest een workshop zingen te geven. Door Corona kon dat event niet doorgaan, waarna Stefan aangaf nog steeds wel een workshop te willen geven, maar dan in zijn rol als paardencoach.

Wat hebben deze weken je geleerd?

“Het was bijzonder om te merken dat ik goed om kon gaan met de druk om binnen een half uur de sessie krachtig af te ronden zonder dat dit ten koste gaat van de paarden en mijzelf.” Normaal werkt Stefan met 1 persoon zonder een eindtijd. Nu moest hij werken met een groep van 4 deelnemers, waarbij hij ontdekte dat het meer rust geeft om de andere drie buiten de bak te laten. Hoezeer zijn rol als coach verschilt van hem als persoon, merkte hij bij een groep waarvan 2 personen flink in zijn allergie zaten. Door zich als coach volledig voor hen open te stellen, konden de sessies zonder enige frictie plaatsvinden.

Wat hem vooral bijblijft is hoe hij deze twee weken de paarden heeft zien groeien. Ze hadden plezier in de sessies. Net als de coachees werden de paarden gezien. “Dit doet iets met een levend wezen. Erkenning. Daar heeft iedereen behoefte aan.”

Een anekdote?

Tijdens ons gesprek denk ik meerdere malen terug aan de sessie in de bak die ik de dag ervoor mee heb mogen maken. De rust en het vertrouwen van Stefan waren voor mij voldoende om een diepe verbinding met vooral 1 paard te maken. Die kracht en liefde voelen herinnerden mij aan hoezeer ik deel uitmaak van een groep en ik tegelijkertijd mijn eigen kracht en leiderschap heb.

Dit was mijn ervaring, maar Stefan heeft vast zelf nog wel een mooie anekdote. Hij moet even nadenken. Het meeste wat gebeurt laat hij gelijk na de sessie los. Ineens stroomt een prachtig verhaal eruit over Marije (niet haar echte naam) die toch meeging, ondanks haar grote angst voor paarden. Bij aankomst op de manege kwam een hond luid blaffend aangerend. Nog een angst speelde op. Stefan liet de tijd los, gaf haar een arm en liep zo stap voor stap naar de bak waar de paarden op de groep wachtten. Voor haar sessie is Marije helemaal niet de bak in geweest. Alleen net buiten de bak staan en contact maken met de paarden was voor haar al een waanzinnige overwinning. Aan het einde van haar sessie kwamen de paarden naar haar toe om haar te bedanken. Aan het einde van de middag liep ze met de groep mee om de paarden terug naar de wei te brengen. Daar kwam de hond weer naar haar toe, maar zonder te blaffen en kon Marije haar zelfs aaien. Stefan neemt een laatste slok thee, kijkt mij diep in de ogen en glimlacht. “Forceer niets, laat de natuur haar gang gaan. Dan krijg je de mooiste resultaten.”

Nicole Klip

Quotes van deelnemers

“Indrukwekkend. Mooi om te zien hoe zorgvuldig Stefan met iedere deelnemer omgaat. Ik voelde de liefde van de paarden. Voor mij is dit een levensveranderende stap, zo vermoed ik nu een dag later na de sessie.”

“De sessie heeft mij geholpen een stuk van mij angst te overwinnen. Ik was doodsbang voor paarden. Voor alles eigenlijk wel. Zo ben ik opgevoed. Nu stond ik ineens in alle rust midden tussen de paarden.”

“Door de interactie met de paarden en hoe Stefan de sessie leidde, kwam er een onvermoede emotie uit waardoor ik ook kon huilen, iets wat ik nooit snel kan. Dit was heel bevrijdend.”

“De paarden bevestigden wat ik feitelijk al wist: ik mag op mijzelf vertrouwen en mij niet door anderen van mijzelf weg laten trekken.”

“Door mijn intentie uit te spreken kwamen de paarden al in beweging. Zonder dat ik verder iets deed. Ik sprak en keek naar wat zich voor mij ontvouwde.”

Dit blog staat ook AndersMagazine nummer 22. Dat is hier te downloaden.